mrt
08

hulpverlening tussen liefdewerk en professie

Filed Under (Geen categorie) by on 08-03-2012

San Diego, dinsdag 6 maart

We hebben dinsdag twee opvanghuizen bezocht en een community center die werk doet dat erg vergelijkbaar is met onze steunpunten huiselijk geweld: voorlichting, training, telefonische hulp, counselling, weerbaarheidsgroepen en lotgenotengroepen en speciale aandacht voor ouderenmishandeling.

Al deze hulp is grotendeels gefinancierd door verschillende overheden: de federale overheid (een beetje), de staat en soms ook de county (soort provincie) of de city. De staat is de grootste financier, maar ook een onzekere. Ondanks ambtelijke voorbereiding trok toenmalig Governor van California mr. Albert Schwarzenegger in zijn tijd een ‘ blue line’ (wij zouden zeggen een rode streep) door een subsidie voor vrouwenopvang: 6 centra in California moesten hun deuren sluiten. Langzaam aan zijn er weer wat subsidies terug (Schwarzenegger is weg), maar geld is een enorm probleem. Er gaat veel energie in fundraising. Het community center participeert in het High Risk Team van het Family Justice Center, voor ingewijden: een soort casusoverleg tussen politie, openbaar ministerie en hulpverlening over gezinnen waar het extreem gevaarlijk is en er kans is op moord. (Moord komt in Amerika vaker voor, mede vanwege de grote beschikbaarheid van vuurwapens).

Het bezoek aan een crisisopvang, waar vrouwen (en soms ook een man) 28 dagen kunnen blijven, is voor mij een confronterende. Wat een armoede, wat een kleine overvolle ruimtes, wat een beperkte staf (3 mensen voor 16 clienten en 20 tot 30 kinderen, die als een soort allrounder 7×24 uur het crisiscentrum bemensen), maar ook: 20 vrijwilligers die helpen bij het sorteren van de was, het vullen van de kledingkamer, kinderactiviteiten, fondsenwerving en allerlei klussen in en om het huis. De kinderspeelplaats en de tuin zijn onlangs opgeknapt. De slaapplekken zijn echter erbarmelijk: appartementjes van ca. 40m2 voor 4 vrouwen, vier bedden in een slaapkamer, geen eigen kast, je kunt in de woonkamer je kont niet keren. De moeders met baby’s wonen bij elkaar (ook 4 plekken, allemaal in één slaapkamer). Als nodig wordt de hele ruimte volgezet met bedden. Die tijd zijn wij als Blijf Groep gelukkig al lang voorbij – hoewel onze opvanghuizen nog zeker niet allemaal ideaal zijn, heeft iedere vrouw een eigen kamer voor haarzelf en haar kinderen. Wel vooruitstrevend in San Diego was de kamer die helemaal rolstoeltoegankelijk was en een kamer met eigen voorzieningen, voor grote gezinnen of voor een man.

Door dit alles heen voel je wel de enorme liefde en betrokkenheid waarmee de drie medewerkers dit huis runnen en de zorg organiseren, inclusief het samen eten en het zorgen voor de boodschappen… Maar ook: een supergeheim adres, zonder alarm of camera, met vele regels (inclusief het ondertekenen van geheimhoudingsregels, het inleveren van mobiele telefoons, het onder toezicht gebruik maken van de computer, het elders afspreken, het niet mogen fotograferen van plekken waar de straat op te zien is). Ik stel me zo voor dat het precies is zoals ooit bij ons in de Blijf-van-m’n-lijfhuizen. De betrokkenheid en de inzet zijn hartverwarmend, en toch zou je veel betere omstandigheden wensen.En inderdaad vertrekken er wel eens vrouwen in het geniep zonder het te zeggen, omdat ze weer terug gaan naar hun man. Mijn collega’s in de groep uit de Oost-Europese landen zagen veel overeenkomsten met hun eigen opvang (al vonden ze allemaal dat hun situatie beter/schoner/ruimer was!)

Met de directeur en de manager van een andere opvangocatie spreek ik even over onze open, niet-geheime opvang en onze familiegerichte aanpak. Ze zijn zeer geinteresseerd, willen er ook meer van weten, maar zien het ook nog niet helemaal gebeuren in hun situatie….Op hun beurt is hun uitgebreide trainingsprogramma voor scholieren van alle leeftijden weer interessant voor ons. Het zijn aardige vrouwen. Ik ben benieuwd of we over deze enorme afstand tot enige uitwisseling kunnen komen. Lang leve de technologie!

En oh ja, Essa, ook hier kunnen huisdieren niet mee in de opvang (maar gaan ze tijdelijk naar het dierenasiel). 

Verder brachten we een bezoek aan een ziekenhuis, waar ze uiterst professioneel werken. Werkelijk elke patient (die dus met een gezondheidsprobleem naar het ziekenhuis komt) krijgt bij de intake een vragenlijst om in te vullen over gezondheid, waarin ook enkele vragen verstopt zitten over veiligheid en huiselijk geweld. Deze signaalvragen kunnen aanleiding geven tot vervolgvragen, een extra gesprek met maatschappelijk werk van het ziekenhuis en een melding bij het Domestic Violence Response Team (een samenwerkingsverband tussen politie en hulpverlening). Al het ziekenhuispersoneel is getraind in signaleren en gespreksvaardigheden. Hoewel het ziekenhuis helaas geen statistieken had, bleek uit de verhalen wel hoe effectief deze aanpak is.

Deze dag werd afgesloten met een receptie bij de San Diego Diplomacy Council, die dit programma voor ons georganiseerd hadden. We gingen er wat afwachtend heen, maar het bleek een enorm geanimeerde bijeenkomst met allerlei genodigden uit San Diego die meer wilden weten van ons werk. Ik was door de groep gekozen om onze groep te introduceren en onze reis toe te lichten – oeps voor het eerst improviseren in het Engels voor een behoorlijk gezelschap. Gelukkig ging het allemaal goed (iemand vond zelfs dat ik maar snel talkshowhost moest worden! Ik beschouw dat maar als een groot compliment).

.



2 Responses to “hulpverlening tussen liefdewerk en professie”

  1.   Jacqueline Says:

    Hoi Marieke,
    Leuk hoor al die verhalen. Vandaag internationale vrouwendag dus een mooie dag om weer eens te reageren. Krijg je daar nog iets van mee? En van de primary’s, of heb je het daar veel te druk voor? Nog gefeliciteerd met Jasper. Helaas heb ik zaterdag een GroenLinks dag, maar dit jaar zal ik er op toezien dat Joris, Boris en Jonah wel gaan :-) Veel plezier in de laatste dagen en een goede terugreis straks! Liefs, Jacq.

  2.   aleid van den brink Says:

    dag Marieke,
    wat een mooie verhalen nog steeds. Vandaag is hier aandacht voor internationale vrouwendag. Ik ben bij de lunch geweest op het Amerikaanse consulaat. Natuurlijk veel groeten voor jou van de consul en haar assistent. De bijeenkomst was ter gelegenheid van internationale vrouwendag en in het kader van geweld tegen vrouwen. In het panel Deborah Scroggins (heeft een boek geschreven onder meer over Ayaan), Saray Murray (over het programma Women Win) en Handan Aydin (cultureel centrum Zuidoost). Levendige uitwisseling over het belang van mentaliteitsverandering van mannen en het rolmodel dat mannen én vrouwen kunnen zijn. Women Win doet internationaal veel succesvolle sportprogramma’s met meiden…..
    De internationale data count is gelanceerd, maar krijgt tussen allerlei nieuwtjes op vrouwendag helaas weinig aandacht. Goed campagne voeren is ook echt een kunst…
    Nog heel veel plezier met de laatste loodjes en tot volgende week,
    groet, Aleid