mrt
05

mijn reisgenoten

Filed Under (Geen categorie) by on 05-03-2012

zaterdag/zondag 3 en 4 maart

Dit weekend heb ik vooral besteed aan: reizen – toch weer een dikke 6 uur vliegen van Washington naar San Diego, met een 2 uur tussenstop in Dallas, alwaar ik namens jullie allen de groeten heb gedaan aan JR en Sue Ellen. We kwamen  aan in een warm, zonnig en subtropisch San Diego waar we ondergebracht zijn in een enorm vakantie-oord met palmbomen en 3 verwarmde zwembaden.  Vandaag, zondag hadden we vrij en was er dus echt tijd om ‘vakantie’ te vieren, wat baantjes te trekken in het zwembad, een was te draaien, San Diego te verkennen en de eerste kadootjes voor thuis in te slaan.

Ik dacht: het wordt tijd dat jullie wat beter kennismaken met de groep waarmee ik reis. Ik ben van lieverlee erg op iedereen gesteld geraakt, al is er wel een klein 40+ clubje ontstaan (Henriette uit Kopenhagen,   Theodora uit Athene en mijzelve).

  

Eerst maar even onze reisbegeleiders (andere foto’s volgen later, de internetverbinding is erg zwak, ik word er steeds uitgegooid, en foto’s uploaden lukt even niet meer):

Cliff is een zanger/acteur en woont in New York, Manhattan, in een appartementenblok speciaal voor artiesten (gesubsidieerd door de State of New York). Hij heeft allerlei bijrollen gehad in allerlei films (ghostbusters) en televisieseries (Law and Order) en kan daar smakelijk over vertellen. Hij doet dit acteerwerk naast het begeleiden van ons soort groepen. Zo’n 10 jaar geleden maakte hij een Europese tour met de musical Evita, waar hij een ‘understudy’ was. Hij heeft een maand in Amsterdam gewoond bij een vriend in hartje centrum (and those where one of my happiest moments in life ever).

 Jen (Jennifer) werkt al langer bij de State Department, was eerst verantwoordelijk voor het organiseren van dit soort trips en nu begeleidt ze groepen. Ze is opgegroeid in Rhode Island (de kleinste staat van Amerika) en blijkt Nederlandse voorouders te hebben. Ze ziet er ook heel Nederlands uit, voor zover je dat kunt zeggen… Ze is heel punctueel, maar dat zijn alle Amerikanen: ze beginnen wanneer ze moeten beginnen en stoppen wanneer de tijd zegt dat ze moeten stoppen. Er is echt nooit uitloop!

Brikane is directeur van een vrouwenopvang/counsellingsservice voor slachtoffers van mensenhandel in Albanie. Ze heeft het wat uitgebreid naar huiselijk geweld, omdat daar geen aparte voorzieningen voor bestaan. Ze is een echte lobbyist, en dat is wel nodig ook, want wetgeving in Albanie is er nog nauwelijks. Ze werkt nauw samen met internationale organisaties/Verenigde Naties en de ambassades, om de druk op haar regering op te voeren. Haar organisatie wordt gefinancierd door fondsen uit Noorwegen, Zweden en Groot Brittannie, die ze jaarlijks moet verwerven. Met de nationale overheid heeft ze een moeizame relatie, omdat die de toegang tot haar centrum willen overnemen (willen bepalen wie ze mag helpen en wie niet). Ze krijgt van hen jaarlijks € 500,- (!) om slachtoffers van mensenhandel te helpen. Er is veel corruptie. Een deel van haar salaris gaat naar de boodschappen die nodig zijn om clienten te eten te geven. Ze is een kanjer.

Ana is met haar 25 jaar de jongste van ons gezelschap (waar ik overigens de oudste ben). Zij is juriste en werkt voor de Ombudsman in Georgie. Haar terrein is het bewaken van de mensenrechten voor kinderen, vrouwen en gehandicapten. Ze maakt zich vooral sterk voor gehandicapten die huiselijk geweld meemaken en nergens terecht kunnen. In Georgie is wel vrouwenopvang. De wet- en regelgeving is nog niet op orde: huiselijk geweld wordt behandeld binnen het civiele recht en niet binnen het strafrecht.

Christina is de -jonge- directeur van een vrouwenopvang en steunpunt voor slachtoffers van huiselijk geweld in Bukarest, geheel gefinancierd door donateurs en fondsen. Er werken 6 mensen (ter vergelijk: bij Blijf Groep werken bijna 300 mensen..). Ze is een enorm enthousiaste en gedreven vrouw, een vat vol ideeen. Ze is erg actief in campagnevoeren, trainen, lobbyen. Samenwerking met de politie is een groot probleem in Bukarest. Wetgeving is in ontwikkeling. Overheid en politiek zijn corrupt..

 Dusanna komt uit Slowakije. Ook zij leidt een klein steunpunt voor slachtoffers van huiselijk geweld en heeft onlangs een appartement gekocht waar ze enkele slachtoffers kan opvangen. Ook zij besteedt veel tijd aan lobbyen en campagne voeren. Haar werk wordt door fondsen gefinancierd, er bestaan geen overheidssubsidies specifiek voor deze groep. Vrouwen in Slowakije moeten een plek vinden in de maatschappelijke opvang, waar geen enkele begeleiding is. Het is ieder jaar weer onzeker of ze haar werk kan doorzetten. Net als in Roemenie is het moeilijk om samen te werken met de politie, maar ook met de overheden, die erg corrupt zijn. Ook in Slowakije is wetgeving in ontwikkeling. Ze werken wel met huisverboden (het Oostenrijkse model), maar er is geen geld om vervolgens de hulpverlening in een gezin op te starten, zoals in Nederland.. Dusanna is een leuke, strijdbare activiste.

Ekin is juriste en werkt bij de Turkse nationale overheid in Ankara, Ministerie van het gezin. Ze is 28 en enorm gedreven in het onderwerp. In Turkije is de wetgeving tegen huiselijk geweld in de meeste opzichten goed en beschermend voor vrouwen, feitelijk net zo ‘modern’ als in Nederland. Haar grote probleem is de implementatie: er is geen geld om alle ambities ook te vertalen in de praktijk. Ook het traditionele, patriarchale denken in samenleving en politiek zorgen voor weinig vooruitgang (ook op haar eigen departement). Ze is erg geinteresseerd in onze benadering van mannen/vrijwillige hulp. Turkije denkt verder aan het concept van de Family Justice Centres, die we in San Diego gaan bezoeken. Op mijn vraag of het niet lastig is om te werken in een heel traditionele omgeving antwoordt ze vastberaden: I’ll stay there till I retire! Vastberaden om de verandering te maken.

Theodora is directeur van een crisiscentrum voor slachtoffers van mensenhandel en huiselijk geweld in Griekenland, Athene, met 8 plaatsen en twee opvanghuizen met ieder 25 plaatsen. Het is het enige crisiscentrum in Griekenland. Er werken 18 mensen, waaronder psychologen en maatschappelijk werkers.. 70% van haar clienten hebben een buitenlandse nationaliteit, er zijn met name veel Albanese vrouwen zonder verblijfsstatus. Ze maken de eerste stappen in systeemgericht werken bij huiselijk geweld (contact met mannen). Omdat ze in dienst is van de Griekse staat, heeft ze onlangs een salarisverlaging gehad van 15%. Ik ben inmiddels erg op haar gesteld geraakt.

Dan hebben we nog Lilian, de stilste van de groep. Zij werkt op het Ministerie van Family Law in Moldavie en houdt zich bezig met wet- en regelgeving. Net als in Turkije is met name de implementatie en het gebrek aan geld een groot probleem. Er zijn opvanghuizen voor vrouwen in Moldavie, maar die worden allen gefinancierd door interenationale donors (VN Women, de Avon Foundation).

En dan de West/Noord-Europese delegatie:

Steinunn is onze 30-jarige blonde IJslandse vertegenwoordiger. Ze runt een klein steunpunt voor slachtoffers van mensenhandel in Reijkjavik (waar 150.000 mensen wonen) en heeft dat onlangs uitgebreid met opvang. Er werken 8 mensen en zoals ze zegt, er is nog veel te leren over hoe een opvang te managen (vooral praktisch). Ze is een activiste en lobbyiste. Gelukkig is wetgeving vrij goed in IJsland en heeft ze korte lijnen met politie en beleidsambtenaren. Haar Engels is perfect – ze heeft jaren gewerkt voor UN Women, onder andere in Japan.

Henriette komt uit Kopenhagen, Denemarken. Ze is hoofd van de afdeling Family Law, voorheen op het Ministerie van Justitie, nu het Ministerie van Sociale Zaken.. Ze houdt zich voornamelijk bezig met alle wet- en regelgeving rondom kindermishandeling. Een leuke, doortastende dame, die zich in dit gezelschap een beetje een vreemde eend in de bijt voelt, omdat ze de sector vrouwenopvang/huiselijk geweld niet echt goed kent. Ze zit meer in de jeugdzorg. De Deense wet- en regelgeving lijkt erg op de Nederlandse. Ze is érg van het gezinsgericht werken (met name vanwege het perspectief van de kinderen). Ik trek veel met haar op. 

Wij West-Europeanen ervaren het grote verschil in wet- en regelgeving, randvoorwaarden en financieringsmogelijkheden ten opzichte van de landen in Oost Europa.. Het verschil in ontwikkeling is echt 20 jaar. De huidige financiele crisis helpt niet. De enorme energie van deze jonge vrouwen wel. Ik heb echt enorm veel respect voor ze, hoe ze in zware omstandigheden dit werk doen..Nu maar hopen dat de onlangs opgestelde Europese conventie over de aanpak van huiselijk geweld hun regeringen gaat dwingen om huiselijk geweld echt aan te pakken en slachtoffers te ondersteunen..

 

 

Mijn locatie .



2 Responses to “mijn reisgenoten”

  1.   Mirjam Says:

    Inspirerend om te lezen, dank voor deze boeiende beschrijvingen!

  2.   Zusje Says:

    Lief zusje, om stil van te worden, de beschrijving van de situaties waarin je reisgenoten moeten werken! Er is zelfs in Europa nog een wereld te winnen! Dank voor al je verhalen, echt rijk, dat je al deze indrukken mag opdoen en heerlijk zoals je alles met ons deelt!