mrt
01

The Policlinic of Hope

Filed Under (Geen categorie) by on 01-03-2012

dinsdag 28 februari

Vrouwen zijn de ‘agents of change’, We horen het vaker deze dagen. Zorg dat meisjes worden opgeleid, en de community wordt er onmiddelijk wijzer van. Een krachtig voorbeeld  is Mary Balikungeri in Rwanda. Na de genocide begon zij met community work en zag dat heel veel vrouwen in stilte leden onder de goed bewaarde geheimen van de oorlog: de systematische verkrachtingen. en de HIV/Aids die daarop volgde. Ze besloot een gezondheidscentrum op te richten en met hulp van de familie Clinton heeft ze dat doorontwikkeld tot ‘The Polyclinic of Hope’. Vrouwen kunnen in dit gezondheidscentrum terecht en krijgen, vanuit een ‘holistische visie’ hulp op alle leefgebieden: gezondheid/medische hulp, informatie over hun (mensen)rechten, trainingen gericht op werk en empowerment, hulp en advies. In ruil daarvoor wordt hen gevraagd om in hun eigen gemeenschap andere vrouwen en gezinnen op dezelfde manier te ondersteunen en te helpen, met name de door aids getroffen, ouderloze gezinnen (child headed households). Op deze manier wordt een systeem van solidariteit opgebouwd. Met hulp van toneelvoorstellingen worden de communities voorgelicht over moeilijke onderwerpen als huiselijk geweld, HIV/Aids,  mensenrechten. Het wordt tijd, zegt Mary, dat de Rwandezen eens met elkaar gaan praten over deze zaken en stoppen met zwijgen. Dit model is zo succesvol, dat ook andere Afrikaanse landen het over willen nemen. De financien zijn schaars: het zijn op tot heden alleen internationale donors (zowel VN als particuliere donors) die dit belangrijke werk steunen. Mary’s grootste wens nu is om ook een opvang voor vrouwen op te richten (er is er geen in Rwanda). Als je het hebt over sterke vrouwen…

Een organisatie van een geheel ander kaliber, maar evenzeer een ‘change agent’ is de Avon Foundation. De firma Avon Products is een wereldwijd operend bedrijf in schoonheidsproducten, opgericht in 1886. Door huis aan huis verkoop van producten aan de keukentafel hoorden de vertegenwoordigers van Avon vele verhalen over huiselijk geweld. In 1955 werd de Avon Foundation opgericht om een deel van het verdiende geld te investeren in projecten en preventieprogramma’s gericht op het stoppen van huiselijk geweld. Inmiddels heeft de Avon Foudation al meer dan 40 miljoen dollar in 50 landen besteed. Vandaag werd door ambassadeur en actrice Reese Witherspoon de Avon Communication Award uitgereikt voor het beste campagnefilmpje tegen huiselijk geweld. De Indiase campagne ‘Ring the bell’ van Break Through won: in dit filmpje – gericht op mannen – hoort een man geluiden van huiselijk geweld bij de buren. Hij staat op, belt aan bij de buren, kijkt de buurman aan en vraagt: heb je wat melk voor mij? … Op dat moment stopt hij het geweld.  Boodschap: mannen, je kunt direct bijdragen aan het stoppen van geweld, ook de kleine acties tellen.  Dit filmpje creerde veel ‘social  buzz’. De Avon Foundation lanceert in juni een website waarop wereldwijd alle campagnefilmpjes over huiselijk geweld verzameld en ter beschikking gesteld worden. Geweldig!

In de middag verlaat ik de conferentie (toegegeven, ik spijbelde, maar wel om een geweldige reden): ik ga op bezoek bij de penvriend van mijn schoonmoeder, Mike. Ze schrijven al bijna 50 jaar met elkaar. Zijn vrouw Mary haalt me op en we bezoeken op mijn verzoek Arlington Cemetery, de nationale begraafplaats voor militairen en presidenten. Gelegen in de heuvels met een prachtig uitzicht over Washington. We bezoeken het memorial voor vrouwelijke militairen en lopen langs het graf van John F. Kennedy, zijn vrouw Jacky Onassis en 2 kinderen, die ieder bij de geboorte gestorven zijn (daar wist ik niets van). Bij de graftombe voor de onbekende soldaat wordt 7 dagen per week, 24 uur per dag geparadeerd door een militair.  Toch indrukwekkend. Mary en ik praten inmiddels wat af over vrouwen en politiek. Ze is voor Amerikaanse begrippen echt radicaal links. Heerlijk. Ze rijdt me langs een mooie route door Washington naar hun huis in een kleurrijke wijk met even kleurrijke huizen aan de rand van Washington in Maryland (Mary vertelt dat dit een geheel ‘liberal’ woonwijk c.q. vrijhaven is, enig in zijn soort), waar ik Mike ontmoet. Al snel raken we verzeild in een gesprek over Europa en Amerika, politiek en sport en cultuur. De tijd vliegt voorbij.  

Wat er precies met de kaart hiernaast gebeurt weet ik niet: ik blijk ineens in Australie te zitten! – zo liet een oplettende lezer me weten. Is niet zo hoor. 

 

 

 

 



4 Responses to “The Policlinic of Hope”

  1.   Cneel landheer Says:

    Heerlijk zoveel prachtige kansen die vrouwen weten te pakken, ik word er erg blij en enthousiast van….ik word zelf ook steeds blijer als ik aan mijn kans in namibie denkt….lieve Gr. Cneel

  2.   Essa Says:

    En er zijn zoveel andere krachtige voorbeelden gepresenteerd op de conferentie, van Noord tot diep in het Zuiden: Pauktuutit ondersteunt 53 Inuit communities in het hoge Noorden van Canada bij het opzetten en runnen van (veelal kleinschalige) opvang door middel van training en online handleidingen en in Zimbabwe worden Girls Empowerment Villages en discussie- en ontmoetingsgroepen opgezet om meisjes die te maken hebben met sexueel geweld te steunen.

  3.   jolanda Says:

    marieke,
    wat een geweldige verhalen toch! The policlinic of hope, prachtig. verder kunnen we misschien contact zoeken met Tupperware! Onverwachte invalshoeken zijn belangrijk. Je brengt de wereld een stukje dichter bij met je verhalen. De fotot van jou en Essa en Aleid is ook leuk. Om jaloers te worden…
    groet, jolanda

  4.   Frank Petersen Says:

    Hi, hi

    Vrouwen zijn de “change agents” en de beste campagne volgens Avon laat de man om een kopje melk vragen…

    Blijft interessant om je te volgen.

    Groet uit mistig Midlum,

    Frank